Nietsvermoedend zit ik lekker te sturen. Nieuwe vakantiedag en een nieuwe route. Net een kwartiertje onderweg tot ik ineens een zoemend geluid uit mijn dashboard hoor. Ik schrik. Ik denk ik HUH!? Ben ik weer aan het voorgloeien?? Dat is namelijk dezelfde zoem, dus ik rommel wat aan mijn sleutels tot ik realiseer; kut: het is in dit geval een alarm. In 1,5 stap sprint ik naar andere kant van mijn kuip en steek mijn hoofd buiten boord. Er komt GEEN koelwater uit mijn uitlaat. Oké, dat betekent; motor heet, te heet. Die moet zo snel mogelijk uit. Ik zet ‘m nog even in z’n achteruit om de vaart eruit te halen en stil te liggen. Ik kijk om mij heen en zet de motor uit. ‘Machinekamer niet bedankt’ dit keer. Het is gek om in alle stilte in het midden van een (gelukkig rustig) kanaal te dobberen. Ergens aanleggen is hier geen optie. De adrenaline schiet door mijn lijf en tegelijkertijd voel ik rust in dat ik hier niet alleen vaar. Een meter of 80 voor mij varen namelijk mijn redders in nood*. Ik bel ze, maar er wordt niet opgenomen. Dus ik roep keihard en dat horen ze wel. Ik roep en gebaar dat ik ze bel en deel via de telefoon mee dat mijn motor oververhit is en ik stuurloos ben. Of ze alsjeblieft om willen keren om me te komen redden.
Gered van de ondergang
Dat doen ze. Gelukkig. Later grap ik nog dat dit de uitgelezen voor ze is geweest om er vandoor te gaan. Ergens aanleggen is dus geen optie want het is riet, riet, stenen of riet. Terwijl ik inmiddels op het riet aan het afstevenen ben en vrij scheef in de vaargeul lig ga ik op mijn gangboord zitten en flipper met mijn voet en halve onderbeen achterwaarts. Ik merk dat het helpt, want de wind was grip aan het krijgen en dit remt toch af. Is die schoenmaat 45 toch ergens goed voor. Mijn redders zijn nog een het keren zodat we met de neuzen dezelfde kant op liggen. Ik dacht eerst aan een slepie, maar we maken Dibbie en mij langszij vast met twee lijnen een hoop stootwillen ertussen. Dat gaat goed! Winst is dat het nog vroeg en heel rustig is. Eenmaal langszij was ik in ieder geval gered van de ondergang.
Hulp
Één van de twee redders in nood is mijn technische rechterhand. Hij stapt aan boord om mij te komen helpen. Ondertussen vaart de andere redder op een heel rustig tempo verder met twee aan elkaar geknoopte boten. Het is er breed genoeg en omdat het zo rustig is op het water gaat dit prima. Er zijn 3 dingen die loos kunnen zijn. De makkelijkste checken we eerst, maar dit lost het probleem niet op. De aanvoer van mijn koelsysteem zit niet verstopt of wordt niet geblokkeerd aan de buitenkant. Dan controleren we de impeller, die ziet er ook nog piekfijn uit en we controleren of die het nog doet. Ook hier zit het probleem niet. Ik begin wel te denken, shit zoveel opties zijn er niet meer. Nog eentje en dat is de wierpot. Die heb ik deze ochtend nog geleegd en schoongespoeld. Hier blijkt wel het euvel te zitten. Of het rubbertje zat dubbel of er zat vuil tussen. Ik weet dat het belangrijk is dat deze goed en strak zit aangedraaid (het systeem werkt alleen als dit vacuüm trekt). Maar het blijkt nog gevoeliger dan ik dacht. Ik leeg de wierpot regelmatig en dit is toch al 4 jaar lang goed gegaan. We starten nog een keer en het koelwater spuit eruit. Yes, we kunnen verder!
Leerzaam
Terwijl ik nog stijf sta van de adrenaline en het zweet van mijn kop gutst is het de opluchting die overheerst. Ondertussen tuffen we lekker door en omdat dat zo prima gaat drink ik nog een bakkie koffie op het dak van mijn tijdelijke buurboot. Zo kan ik even rustig ademhalen en realiseren dat dit met een sisser is afgelopen en dat er niks stuk is én dat ik het direct als een hele leerzame les voel en niet onnodig boos ben op mezelf of iets dergelijks.

Hoe kan dit nou komen?
Een klassiek voorbeeld van haastige spoed is zelden goed. Deze ochtend vertrokken we met haast, omdat we nog snel mee konden liften op een boot die langsvoer en ook een opening van de spoorbrug nodig had. Normaal controleer ik ALTIJD of er water uitkomt. Op gehoor en als ik dat niet goed kan beoordelen ook op zicht. Ongekend dat deze twee dingen dus op 1 ochtend samen zijn gekomen. Al met al heeft dit hele verhaal zich in een uur afgespeeld.
De redders in nood*
Zoals al vaker gedeeld, tijdens vaarvakanties vaar ik altijd samen op met familie. En dit is PRECIES de reden waarom dat een heel veilig gevoel geeft wat betreft pech onderweg. Voor mij in mijn eentje al helemaal en voor hen ook. We kunnen elkaar bij wijze van altijd uit de problemen slepen. Natuurlijk gehoopt dat dit niet nodig zou zijn geweest. Maar ik prijs me vooral gelukkig dat dit vorig jaar niet is gebeurd toen we op een rivier met stroming en wild water aan het varen waren. Dan was het heel anders afgelopen.




6 reacties. Plaats een nieuwe
Hoi Eefje ,
Een “kijkje” achter de schermen , ook leuk😉
Gelukkig met een goede afloop !
Samen sterk💪🏻
Gr Jacquelien
Ja het is niet alleen maar zonneschijn haha. Dankjewel!
Hoe fijn dat je niet alleen vaart, maar met meerdere in jou geval familie. Een helpende hand is dan dichtbij. Eind goed, al goed.
Ja echt grootse opluchting!
Hoi Eefje!
Vind het altijd zo leuk en gezellig om jou te volgen.
Ik geniet er enorm van!
Groetjes van Huiberdina
Wat ontzettend leuk om dat te lezen. Dankjewel Huiberdina!